حسن غفاری یکی از اعضای هیات داوران بخش عکس چهارمین جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر در آئین گشایش بخش عکس و سفال و سرامیک این جشنواره در فرهنگسرای نیاوران گفت: وجود ابزار و دوربین عکاسی در دست عکاسان و علاقمندان به عکاسی و از طرفی ساده شدن کار با دوربین های عکاسی و خیلی سریع به خدمت گرفتن یک دوربین، باعث تولید حجم بسیار زیادی عکس دراین مقطع زمانی شده است.

 

غفاری در گفت وگو با خبرگزاری هنر گفت: دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم دنیایی است که با سرعت و احترام و در کنار هم با آرامش درحال عبور از آن هستیم. این شتاب و سرعت فرهنگ تصویری، دیدن، فهم و ارتباط بصری قوی را برای بشر منجر شده است.
وی افزود: دنیای ما دنیای تصویر است و تصاویر بزرگی به وسعت یک آپارتمان را در سطح شهر می توان دید، که نشان از رشد و شعور بصری ما در این عرصه دارد و به همان نسبت هم تصاویری با زوایا،نگاه ها، فرم ها و ترکیب های جدید تولید می شود. از سوی دیگر افتی در جامعه ما بوجود آمده است به نام برگزاری جشنواره های متعدد که هر ارگانی وقتی می خواهد فعالیتی انجام دهد، بلافاصله فراخوانی داده و جشنواره عکاسی برپا می کند؛ این از سویی خوب است چون موجب تولید و دیده شدن می شود و از سوی دیگر یک نوع هرز بودن و دور خود چرخیدن و تکرار است.
این هنرمند عرصه عکاسی تصریح کرد: به نظر من باید به سراغ عکاسان فن و تحصیلکرده رفت و به آنها سفارش داد تا هم مسیر جشنواره ها مشخص شود و هم عکس خوب تولید شود. نباید از سر اتفاق به فکر برگزاری جشنواره ها باشیم.
غفاری درخصوص بخش های ویژه جشنواره و همکلامی با هنرمندان دیگر کشورها افزود: در بخش بیداری اسلامی و بخش های دیگر به یک نوع آسیب شناسی رسیده ایم، چرا که دراین بخش ما با مشکلاتی روبه رو هستیم واین نشان از ایرادی در کار ما دارد. زمانی که درهای خروج به روی هنرمندان بسته شده است و هنرمندی را آگاهانه برای اتفاق ها و رویدادهای مهم جهان اعزام نکرده ایم نباید توقع داشته باشیم تا دراین بخش خاص، نگاه ها را به سوی خود جذب کنیم؛ چراکه ما چیزی نکاشته ایم که بخواهیم برداشت کنیم. عکس سر و کارش با واقعیت و حقیقت است من باید با واقعیت روبه رو شوم تا تصویری تولید کنم، وقتی دراین فضا قرار نگرفتم، نمی توانم تولیدی هم داشته باشم.
وی ادامه داد: این اتفاق خارج از مرزهای ایران رخ داده است، درحالی که شرایط را برای عکاسان فراهم نکرده ایم و حمایت هم نداشته ایم. به نظرم به نوعی در این بخش دچار شعارزدگی شده ایم تا عملگرایی . ما می گوییم هنر زبان انقلاب است و عامل قدرتمند انتقال فرهنگ انقلاب است اما ما دست به جیب خودمان برده ایم و به بیرون نگاه نکردیم و این ایراد است.
عضو هیات داوری جشنواره چهارم درباره وضعیت عکاسان در کشور خاطرنشان می کند: ما دچار یک آشفتگی کلی نسبت به موضعمان به تولید آثار هنری و فضاهای آموزشی وحتی مدرک گرایی در جامعه هستیم. در کشور ما فارغ التحصیل در مقطع کارشناسی ارشد و حتی دکتری رشته عکاسی وجود دارد اما ردیف استخدامی به نام عکاسی نداریم.
از طرفی شما در یک مجموعه ای مثل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی معاونت مطبوعاتی، تجسمی و سینمایی دارید که عکاسی درهر سه بخش به وضوح دیده می شود و نمی توان آن را از این موضوعات نادیده گرفت، اما آیا خانه عکسی دراین وزارت خانه داریم؟ آیا تعریفی در وزارت ما به عنوان عکس چیست و عکاس کیست منتشر شده است؟ آیا چنین مطالعه ای رخ داده؟ آیا تعاملی بین وزارت عالی، وزارت ارشاد و سایر مجموعه های فرهنگی و هنری صورت گرفت است؟ خیر! بنابراین می بینیم که کار از ریشه خراب است و اتفاقاتی که درخصوص عکاسی رخ می دهد به نوعی خودجوش هستند و به دلیل شوق وعلاقه ای که در عکاسان وجود دارد و با تزریق انرژی که نیروهای دولتی انجام می دهند این عرصه زنده مانده است و گرنه درعرصه عکاسی شاهد یک فاجعه خواهیم بود.